On a class of sublinear operators with a generalized shift

We establish strong and weak Hardy – Littlewood – Sobolev inequalities for the subadditive operators majorized by operators from a certain class of integral convolutions of the Riesz-potential type with almost monotone kernels generated both by operators of ordinary shift and by operators of general...

Повний опис

Збережено в:
Бібліографічні деталі
Дата:2020
Автори: Abdullayev, S. K., Mammadov, E. A., Абдуллаев, С. К., Маммадов, Э. А., Абдуллаєв, С. К., Маммадов, Е. А.
Формат: Стаття
Мова:Російська
Опубліковано: Institute of Mathematics, NAS of Ukraine 2020
Онлайн доступ:https://umj.imath.kiev.ua/index.php/umj/article/view/209
Теги: Додати тег
Немає тегів, Будьте першим, хто поставить тег для цього запису!
Назва журналу:Ukrains’kyi Matematychnyi Zhurnal
Завантажити файл: Pdf

Репозитарії

Ukrains’kyi Matematychnyi Zhurnal
_version_ 1860506990983249920
author Abdullayev, S. K.
Mammadov, E. A.
Абдуллаев, С. К.
Маммадов, Э. А.
Абдуллаєв, С. К.
Маммадов, Е. А.
author_facet Abdullayev, S. K.
Mammadov, E. A.
Абдуллаев, С. К.
Маммадов, Э. А.
Абдуллаєв, С. К.
Маммадов, Е. А.
author_sort Abdullayev, S. K.
baseUrl_str https://umj.imath.kiev.ua/index.php/umj/oai
collection OJS
datestamp_date 2020-02-06T12:00:09Z
description We establish strong and weak Hardy – Littlewood – Sobolev inequalities for the subadditive operators majorized by operators from a certain class of integral convolutions of the Riesz-potential type with almost monotone kernels generated both by operators of ordinary shift and by operators of generalized shift associated with the differential Laplace – Bessel operator.
first_indexed 2026-03-24T02:02:12Z
format Article
fulltext УДК 517.518.12 С. К. Абдуллаев, Э. А. Маммадов (Бакин. гос. ун-т, Азербайджан) ОБ ОДНОМ КЛАССЕ СУБАДДИТИВНЫХ ОПЕРАТОРОВ С ОБОБЩЕННЫМ СДВИГОМ We establish strong and weak Hardy – Littlewood – Sobolev inequalities for the subadditive operators majorized by operators from a certain class of integral convolutions of the Riesz-potential type with almost monotone kernels generated both by operators of ordinary shift and by operators of generalized shift associated with the differential Laplace – Bessel operator. Дослiджується задача встановлення сильних i слабких нерiвностей типу нерiвностей Гардi – Лiттлвуда – Соболєва для субадитивних операторiв, що мажоруються операторами з певного класу iнтегральних згорток типу потен- цiалiв Рiсса, з майже монотонними ядрами, породженими операторами як звичайного, так i узагальненого зсуву, асоцiйованого з диференцiальним оператором Лапласа – Бесселя. Введение. Изучение уравнений в частных производных, содержащих дифференциальный опе- ратор Лапласа – Бесселя \Delta Bm+k,k , с использованием многомерного преобразования Фурье – Бесселя было начато в работах И. А. Киприянова (см. [1]). Для дальнейших исследований им были введены весовые пространства Lp,v. Конструкция фундаментальных решений B- эллиптических уравнений была дана в работах И. А. Киприянова и Л. А. Иванова [2], где доказано, что решением уравнения \Delta Bm+k,k u(x) = f(x) является интегральный оператор типа цилиндрического потенциала u(x) \equiv I2B(f)(x) = \int R+ m+k,k | y| 2 - n - | \gamma k,m+k| T yf(x)y\gamma k,m+kdy, называемого обобщенным потенциалом Рисса, который содержит преобразование T y, в одно- мерном случае введенный Б. М. Левитаном [3] и называемый оператором обобщенного или бесселева сдвига. И. А. Киприяновым и М. И. Ключанцевым [4] задача получения априорных оценок, по существу, сведена к оценкам этих обобщенных потенциалов Рисса и их соответствующих производных. Отметим, что оценка интегралов типа потенциала (т. е. обобщающие одномерные неравен- ства Харди – Литтлвуда) является одним из основных элементов метода интегральных пред- ставлений, разработанного впервые С. Л. Соболевым (см. [5]). Неравенства типа Харди – Литтлвуда – Соболева для B-потенциала Рисса I\alpha B, \alpha > 0, в шкале пространств Lp,v получены в работе А. Д. Гаджиева и И. А. Алиева [6]. В направ- лении установления оценок типа Харди – Литтлвуда – Соболева для интегральных операторов B-гармонического анализа в различных метриках особое место занимают работы В. С. Гулиева и его учеников (см. [7 – 10]). Впервые в работах С. К. Абдуллаева и З. А. Дамировой [11], С. К. Абдуллаева и Б. К. Агар- заева [12] эти оценки распространены на случай потенциалов Рисса с нестепенными ядрами в случаях обычного и обобщенного сдвига T y соответственно. c\bigcirc С. К. АБДУЛЛАЕВ, Э. А. МАММАДОВ, 2020 ISSN 1027-3190. Укр. мат. журн., 2020, т. 72, № 1 3 4 С. К. АБДУЛЛАЕВ, Э. А. МАММАДОВ В настоящей статье для субаддитивных операторов, мажорирующихся операторами опреде- ленного класса интегральных сверток типа потенциалов Рисса, с почти монотонными ядрами, порожденными оператором обобщенного сдвига T y, доказаны теоремы типа теоремы Харди – Литтлвуда – Соболева. Как известно, обобщенные потенциалы Рисса – Бесселя (даже обычные потенциалы Рисса, см. [13]) с нестепенными ядрами не действуют, вообще говоря, в шкале Lp,v пространств. Некоторые обозначения и основная теорема. Пусть Rn — евклидово пространство раз- мерности n, m > 0, k \geq 1 — целые числа, p \geq 1, R+ m+k,k = \bigl\{ (x1, . . . , xm+k) \in Rm+k : xm+i > 0, i = 1, . . . , k \bigr\} , TS \bigl( u(x) \bigr) = cv \pi \int 0 . . . \pi \int 0 u \bigl( x\prime - s\prime , (xm+1, sm+1)\alpha 1 , . . . , (xm+k, sm+k)\alpha k \bigr) \times \times \mathrm{s}\mathrm{i}\mathrm{n}vm+1 - 1 \alpha 1 . . . \mathrm{s}\mathrm{i}\mathrm{n} vm+k - 1 \alpha kd\alpha 1 . . . d\alpha k — оператор обобщенного сдвига, порожденный оператором Лапласа – Бесселя: \Delta Bm+k,k (x) = m\sum j=1 \partial 2 \partial x2j + m+k\sum j=m+1 \Biggl( \partial 2 \partial x2j + \gamma j xj \partial \partial xj \Biggr) , x \in R+ m+k,k, \gamma m+1 > 0, . . . , \gamma m+k > 0, x = (x\prime , xm+1, . . . , xm+k), s = (s\prime , sm+1, . . . , sm+k), x\prime , s\prime \in Rm, (xm+i, sm+i)\alpha i = \sqrt{} x2m+i - 2xm+ism+i \mathrm{c}\mathrm{o}\mathrm{s}\alpha i + s2m+i, | \gamma | = k\sum i=1 \gamma m+i, a = m+ k + | \gamma | , Cv — нормирующий множитель, L\Phi v \Bigl( R+ m+k,k \Bigr) — пространство Орлича [14], определенное N - функцией \Phi , \| f\| L\Phi v (R + m+k,k) = \mathrm{i}\mathrm{n}\mathrm{f} \left\{ \lambda > 0 : \int R+ m+k,k \Phi (| f(x)| /\lambda ) d\mu (y) \leq 1 \right\} , d\mu (y) = y\gamma k,m+kdy = y \gamma m+1 m+1 . . . y \gamma m+k m+k dy1 . . . dym+k. Если \Phi (t) = | t| p, t > 0 и 1 \leq p < +\infty , то L\Phi v \bigl( R+ m+k,k \bigr) — пространство Lp,\gamma \Bigl( R+ m+k,k \Bigr) = \left[ f : \| f\| Lp,\gamma (R + m+k,k) = \left( \int R+ m+k,k | f(y)| pd\mu (y) \right) 1/p < +\infty \right] . ISSN 1027-3190. Укр. мат. журн., 2020, т. 72, № 1 ОБ ОДНОМ КЛАССЕ СУБАДДИТИВНЫХ ОПЕРАТОРОВ С ОБОБЩЕННЫМ СДВИГОМ 5 Пусть \Omega p,\alpha \bigl( \widetilde \Omega p,\alpha \bigr) , p \geq 1, \alpha > 0, — совокупность функций \omega : (0,+\infty ) \rightarrow (0,+\infty ) таких, что \omega (t) возрастает (почти возрастает), t - \alpha p +\varepsilon \omega (t) убывает (почти убывает) при малых \varepsilon > 0 и сходится интеграл \int 0 \omega (t)t - 1dt1. Очевидно, \Omega p,\alpha \subset \Omega 1,\alpha , \widetilde \Omega p,\alpha \subset \widetilde \Omega 1,\alpha , и если \omega \in \widetilde \Omega p,\alpha , то \omega (2t) \leq C\omega (t). Определение. Скажем, что субаддитивный оператор A принадлежит классу K\gamma \bigl( p, \~\Omega p,\alpha \bigr) , если: 1) Af(x) существует почти для всех x \in R+ m+k,k, если f принадлежит Lp,\gamma \bigl( R+ m+k,k \bigr) ; 2) существуют \omega \in \~\Omega p,\alpha и C > 0 такие, что \bigm| \bigm| Af(x)\bigm| \bigm| \leq C \int R+ m+k,k T y \bigl( | f(x)| \bigr) \omega \bigl( | y| \bigr) | y| - (m+k+| \gamma | )d\mu (y). Пусть \omega \in \~\Omega p,\alpha , \alpha = m+ k + | \gamma | . Тогда: 1. Обобщенный потенциал Рисса I\omega B(f)(x) = \int R+ m+k,k T yf(x)\omega \bigl( | y| \bigr) | y| - (m+k+| \upsilon | )d\mu (y) принадлежат классу K\gamma \bigl( p, \widetilde \Omega p,\alpha \bigr) . Это непосредственно следует из определения K\gamma \bigl( p, \widetilde \Omega p,\alpha \bigr) . 2. Обобщенный потенциал Бесселя (J\omega Bf)(x) = \int R+ m+k,k T yf(x)G\omega \gamma (y)d\mu (y), G\omega \gamma (x) = c\omega \gamma +\infty \int 0 \omega (\delta 1/2) \delta (m+k+| \gamma | )/2 e - \delta 4\pi - | x| 2\pi \delta d\delta \delta , где c\omega \gamma — нормирующий множитель такой, что \| G\omega \gamma \| 1,\gamma = 1, также принадлежит классу K\gamma \bigl( p, \~\Omega p,\alpha \bigr) . Ядро G\omega \gamma (x) представим в виде G\omega \gamma (x) = G1(x) +G2(x), где G1(x) = \left\{ G \omega \gamma (x), | x| < 1, 0, | x| \geq 1, и G2(x) = \left\{ 0, | x| < 1, G\omega \gamma (x), | x| \geq 1. Тогда J\omega Bf = G1 \ast f +G2 \ast f. Докажем справедливость следующих асимптотических равенств: G\omega 1 (x) = C1 \omega \bigl( | x| \bigr) | x| m+r+| \gamma | + o \Biggl( \omega \bigl( | x| \bigr) | x| m+r+| \gamma | \Biggr) (1) при | x| \rightarrow 0, \omega \in \widetilde \Omega 1,\alpha , \alpha = m+ k + | \gamma | , и 1Положительная функция g(t) почти убывает (почти возрастает) на множестве X \subset (0;+\infty ), если существует постоянная c\uparrow g > 0 (c\downarrow g > 0) такая, что t1 < t2, g(t2) \leq c\uparrow gg(t1) \bigl( g(t1) \leq c\downarrow gg(t2) \bigr) для любых t1, t2 \in X. ISSN 1027-3190. Укр. мат. журн., 2020, т. 72, № 1 6 С. К. АБДУЛЛАЕВ, Э. А. МАММАДОВ G\omega 2 (x) = O \bigl( e - | x| /2\bigr) при | x| \rightarrow +\infty . (2) Пусть | x| \leq 1. Рассмотрим G\omega \gamma (x) = c\omega \gamma \left( | x| 2\int 0 + 2| x| 2\int | x| 2 + +\infty \int 2| x| 2 \right) \omega \bigl( \delta 1/2 \bigr) \delta \alpha /2 e - \delta 4\pi - | x| 2\pi \delta d\delta \delta = c\omega \gamma (i1 + i2 + i3). Поскольку e - \delta /4\pi = 1 + o(1), \delta \rightarrow 0, вследствие \omega (\delta ) \biggl( производя замену переменных | x| 2 \delta = t \biggr) имеем i1 \leq C\omega \bigl( | x| \bigr) | x| 2\int 0 1 \delta \alpha /2 e - | x| 2\pi \delta d\delta \delta = C\omega \bigl( | x| \bigr) +\infty \int 1 t\beta /2 | x| \alpha e - t\pi dt t \sim C \omega \bigl( | x| \bigr) | x| \alpha . Аналогично, используя условие \omega \in \~\Omega 1,\gamma , получаем i3 \leq C \omega \bigl( | x| \bigr) | x| \alpha - \varepsilon +\infty \int 2| x| 2 e - \delta 4\pi 1 \delta \varepsilon d\delta \delta \sim \omega \bigl( | x| \bigr) | x| \alpha . Далее i2 \leq C \omega \bigl( | x| \bigr) | x| \alpha - \varepsilon 2| x| 2\int | x| 2 e - \delta 4\pi 1 \delta \varepsilon d\delta \delta \sim \omega \bigl( | x| \bigr) | x| \alpha 2| x| 2\int | x| 2 d\delta \delta \sim \omega \bigl( | x| \bigr) | x| \alpha и i2 \geq C\omega \bigl( | x| \bigr) 2| x| 2\int | x| 2 e - \delta 4\pi 1 \delta \alpha /2 d\delta \delta \sim \omega \bigl( | x| \bigr) | x| \alpha 2| x| 2\int | x| 2 d\delta \delta \sim \omega \bigl( | x| \bigr) | x| \alpha , т. е. i2 \sim \omega \bigl( | x| \bigr) | x| \alpha . Тем самым доказано равенство (1). С учетом того, что функция A(\delta ) = e - \delta 4\pi - | x| 2\pi \delta \delta > 0 и наибольшее значение принимает в точке \delta = 2\pi x, имеем e - \delta 4\pi - | x| 2\pi \delta \leq e - 2\pi | x| 4\pi - | x| 2\pi 2\pi | x| = e - | x| 2 - | x| 2 = e - | x| . С другой стороны, если | x| \geq 1, то e - | x| 2\pi \delta e - \delta 4\pi \leq e - \pi \delta e - \delta 4\pi . Объединяя два последних неравенства при | x| \geq 1, получаем e - | x| 2\pi \delta e - \delta 4\pi \leq e - | x| 2 e - \pi 2\delta e - \delta 8\pi ISSN 1027-3190. Укр. мат. журн., 2020, т. 72, № 1 ОБ ОДНОМ КЛАССЕ СУБАДДИТИВНЫХ ОПЕРАТОРОВ С ОБОБЩЕННЫМ СДВИГОМ 7\Bigl( (a \leq b \wedge a \leq c) \Rightarrow a2 \leq bc\leftrightarrow a \leq \surd bc \Bigr) . Тогда G\omega \gamma (x) \leq c\omega \gamma e - | x| /2 +\infty \int 0 \omega \bigl( \delta 1/2 \bigr) \delta (m+k+| \gamma | )/2 e - \pi 2\delta e - \delta 8\pi d\delta \delta \leq Ce - | x| /2, что доказывает равенство (2). Таким образом, мы доказали, что J\omega B принадлежит K\gamma \bigl( p, \~\Omega p,\alpha \bigr) . Теперь введем обобщенную B-дробно-максимальную функцию M\omega \gamma f(x) = \mathrm{s}\mathrm{u}\mathrm{p} r>0 \omega \Bigl( \bigm| \bigm| B(0, r) \bigm| \bigm| 1/\alpha \gamma \Bigr) \bigm| \bigm| B\bigl( 0, r\bigr) \bigm| \bigm| \gamma \int B(0,r) T y | f(x)| d\mu (y). Покажем, что если \omega \in \widetilde \Omega p,\alpha , то M\omega \gamma принадлежит K\gamma \bigl( p, \~\Omega p,\alpha \bigr) . Легко убедиться, что \bigm| \bigm| B(0, r) \bigm| \bigm| \gamma = \int B(0,r) d\mu (y) = C r\int 0 tm+k - 1t| \gamma m+k,k| dt = Cr\alpha , т. е. \bigm| \bigm| B(0, r) \bigm| \bigm| \gamma = Cr\alpha . С учетом этого оценим сверху M\omega \gamma f(x). Для произвольного r > 0 получаем\bigl( I\omega B| f | \bigr) (x) = \int R+ m+k,k T y \bigl( | f(x)| \bigr) \omega \bigl( | y| \bigr) | y| - \alpha d\mu (y) \geq \geq \int B(0,r) T y \Bigl( \bigm| \bigm| f(x)\bigm| \bigm| \Bigr) \omega \bigl( | y| \bigr) | y| - \alpha d\mu (y) \geq C\omega (r)r - \alpha \int B(0,r) T y \bigl( | f(x)| \bigr) d\mu (y) \geq \geq C\omega \Bigl( \bigm| \bigm| B(0, r) \bigm| \bigm| 1/\alpha \gamma \Bigr) \bigm| \bigm| B(0, r) \bigm| \bigm| - 1 \gamma \int B(0,r) T y \bigl( | f(x)| \bigr) d\mu (y). Отсюда следует неравенство \bigl( I\omega B| f | \bigr) (x) \geq CM\omega \gamma f(x). Таким образом, M\omega \gamma f(x) принадлежит K\gamma \bigl( p, \widetilde \Omega p,\alpha \bigr) , если \omega \in \widetilde \Omega p,\alpha . Отметим, что если \omega (t) = ts, 0 \leq s < \alpha = m+k+ | \gamma | , то I\omega B — потенциал Рисса порядка s, J\omega B — потенциал Бесселя порядка s, а M\omega \gamma f(x) — B-дробно-максимальная функция M s \gamma f(x), введенная в [9]. Основным результатом работы является следующая теорема. Теорема. Пусть 1 \leq p < +\infty и A \in K\gamma \bigl( p, \widetilde \Omega p,\alpha \bigr) , \alpha = m+ k + | \gamma k,n| . Тогда существует N -функция \Phi такая, что C - 1\Phi - 1 \biggl( 1 ra \biggr) \leq 1 r a p r\int 0 \omega (t) t dt \leq C\Phi - 1 \biggl( 1 ra \biggr) , r > 0, (3) ISSN 1027-3190. Укр. мат. журн., 2020, т. 72, № 1 8 С. К. АБДУЛЛАЕВ, Э. А. МАММАДОВ где \Phi - 1 — обратная к функции \Phi , \omega — функция из определения класса K\gamma \bigl( p, \widetilde \Omega p,\alpha \bigr) , C — постоянная, не зависящая от r, и a) если p > 1, то существует C > 0 такое, что \| Af\| L\Phi v (R + m+k,k) \leq C\| f\| Lp,\gamma для любого f \in Lp,v \bigl( R+ m+k,k \bigr) ; b) если p = 1, то существует C > 0 такое, что \int \{ x : | Af(x)| >2\beta \} d\mu (x) \leq \Biggl\{ \Phi \Biggl[ \biggl( c \beta \| f\| L1 \gamma \biggr) - 1 \Biggr] \Biggr\} - 1 для любых f \in L1,v(R + m+k,k) и \beta > 0. Мы приводим доказательство этой теоремы, в котором рассматриваются свертки с нали- чием обобщенного сдвига по k переменным. Но совершенно аналогичными рассуждениями доказывается, что эти результаты имеют место и в случае обычного сдвига по всем перемен- ным, если положить k = 0 и внести соответствующие изменения в обозначения и определения (см. [12]). Поэтому считаем, что эта теорема справедлива и в случае k = 0. Отметим, что для дальнейших исследований, в частности при рассмотрении теорем Собо- лева, в общем случае необходимо рассматривать и этот случай. Доказательство основной теоремы. В этом пункте мы дадим понятие пространства Ор- лича. Функция \Phi : [0,\infty ) \rightarrow [0,\infty ) называется N -функцией, если она имеет вид \Phi (r) = r\int 0 a(t)dt, где a : [0,\infty ) \rightarrow [0,\infty ) — непрерывная слева, неубывающая функция такая, что a(0) = 0 и a(t) \rightarrow \infty при t\rightarrow \infty . Положим b(r) = \mathrm{i}\mathrm{n}\mathrm{f} \bigl\{ s : a(s) > \varepsilon \bigr\} , тогда \psi (r) = \int r 0 b(t)dt также является N -функцией и (\varphi ,\psi ) называется взаимно дополняющей одна другую парой. Пусть (X,\mu ) — пространство с мерой. Для N -функции \Phi положим L\Phi (x) = \left\{ f : \int X \Phi \bigl( \varepsilon | f(x) \bigm| \bigm| \bigr) d\mu (x) <\infty для всех \varepsilon > 0 \right\} , \| f\| \Phi = \mathrm{i}\mathrm{n}\mathrm{f} \left\{ \lambda > 0 : \int X \Phi \Biggl( \bigm| \bigm| f(x)\bigm| \bigm| \lambda \Biggr) d\mu (x) \leq 1 \right\} . Пусть (\varphi ,\psi ) — пара взаимно дополняющих N -функций. Отметим, что\int \bigm| \bigm| f(x)g(x)\bigm| \bigm| d\mu (x) \leq 2\| f\| \phi \| g\| \psi и r \leq \phi - 1(r)\psi - 1(r), r \geq 0. Здесь \varphi - 1u \psi - 1 — обратные функции к \phi и \psi соответственно. ISSN 1027-3190. Укр. мат. журн., 2020, т. 72, № 1 ОБ ОДНОМ КЛАССЕ СУБАДДИТИВНЫХ ОПЕРАТОРОВ С ОБОБЩЕННЫМ СДВИГОМ 9 Теперь приведем вспомогательные леммы, используемые при доказательстве основной тео- ремы. Лемма 1. Пусть 1 \leq p < +\infty и \omega \in \Omega p,\alpha , \alpha = m + k + | \gamma k,n| . Тогда существует N -функция \Phi такая, что \Phi - 1 \biggl( 1 ra \biggr) \sim 1 r a p r\int 0 \omega (t) t dt, r > 0. (4) Доказательство. Пусть \varepsilon > 0 из определения \omega \in \Omega p,\alpha и \alpha 1 = \alpha - \varepsilon . Тогда \omega (t)t - \alpha 1 убывает. Положим h(r) = r\int 0 \omega (t)t - 1dt, r > 0. Очевидно, функция h(r) возрастает, дифференцируема и h\prime (r) = \omega (r)r - 1, r > 0. (5) Докажем, что h(r)r - \alpha 1 убывает. Действительно, учитывая, что h(r) = r\int 0 \omega (t)t - \alpha 1t\alpha 1 - 1dt \geq \omega (r)r - \alpha 1 r\int 0 t\alpha 1 - 1dt = \omega (r)/\alpha 1, из (5) получаем d dr \biggl( h(r) r\alpha 1 \biggr) = h\prime (r)r\alpha 1 - \alpha 1r \alpha 1 - 1h(r) r2\alpha 1 \leq \omega (r)r - 1+\alpha 1 - \alpha 1r \alpha 1 - 1\omega (r)\alpha - 1 1 r2\alpha 1 = 0. Положим \Phi - 1 \biggl( 1 r\alpha \biggr) = \infty \int r h(t) t\alpha /p+1 dt. (6) \biggl( Пусть x = 1 r\alpha , тогда r = 1 x1/\alpha и \Phi - 1(x) = \int \infty x - 1/\alpha h(t) t\alpha /p+1 dt. Это показывает, что \Phi - 1(x) — непрерывная и возрастающая функция и поэтому имеет обратную функцию. \biggr) Пусть u = \int \infty r h(t) t\alpha /p+1 dt и v = 1 r\alpha , тогда v = \Phi (u). Отметим, что dv du убывает по r, так как dv du = dv dr \bigg/ du dr = - \alpha r - \alpha - 1 - h(r)r - (\alpha /p) - 1 = \alpha h(r)r\alpha (1 - 1/p) . Отсюда с учетом неравенства du dr = - h(r) r\alpha +\beta +1 < 0 ISSN 1027-3190. Укр. мат. журн., 2020, т. 72, № 1 10 С. К. АБДУЛЛАЕВ, Э. А. МАММАДОВ получаем d2v du2 = d du \biggl( dv du \biggr) = \biggl[ d dr \biggl( dv du \biggr) \biggr] \bigg/ du dr > 0, т. е. \Phi \prime \prime (u) > 0. Это доказывает, что \Phi (u) является N -функцией. Для завершения доказательства леммы следует показать справедливость соотношения \infty \int r h(t) t\alpha /p+1 dt \sim h(r) r\alpha /p = 1 r\alpha /p r\int 0 \omega (t) t dt. (7) С учетом возрастания h(t) и убывания h(r)r - \alpha 1 получаем \infty \int r h(t) t\alpha /p+1 dt \geq h(r) r\int 0 1 t\alpha /p+1 dt \geq C h(r) t\alpha /p , \infty \int r h(t) t\alpha /p+1 dt = \infty \int r h(t)t - \alpha 1 t\alpha /p+1 - \alpha 1 dt \leq h(r)r - \alpha 1 r\int 0 1 t\alpha /p+1 - \alpha 1 dt \leq C h(r) t\alpha /p . Учитывая (7) в (6), получаем (4), и тем самым лемма доказана. Лемма 2. Пусть p \geq 1, \alpha > 0 и \omega \in \widetilde \Omega p,\alpha , тогда существует функция \widetilde \omega \in \Omega p,\alpha такая, что \widetilde \omega (t) \sim \omega (t), т. е. существует такое c > 0, что c - 1\omega (t) \leq \widetilde \omega (t) \leq c\omega (t), t > 0. Доказательство. Пусть \varepsilon > 0 из определения \omega \in \widetilde \Omega p,\alpha . Положим \omega 0(\delta ) = \mathrm{i}\mathrm{n}\mathrm{f} \delta \leq \xi <+\infty \omega (\xi ) и \widetilde \omega (\delta ) = \delta \alpha p - \varepsilon \mathrm{i}\mathrm{n}\mathrm{f} 0<t<\delta \omega 0(t)t - \alpha p +\varepsilon , \delta > 0. Очевидно, \omega 0(\delta ) возрастает, \widetilde \omega (\delta )\delta - (\alpha p - \varepsilon ) убывает, \widetilde \omega (\delta ) \leq \omega 0(\delta ) \leq \omega (\delta ) и \widetilde \omega (\delta ) = \delta \alpha p - \varepsilon \mathrm{i}\mathrm{n}\mathrm{f} 0<t<\delta \omega 0(t) t \alpha p - \varepsilon \geq \delta \alpha p - \varepsilon \bigl( c\downarrow \omega \bigr) - 1\omega 0(\delta ) \delta \alpha p - \varepsilon = \bigl( c\downarrow \omega \bigr) - 1 \omega 0(\delta ) \geq \bigl( c\downarrow \omega \bigr) - 1\bigl( c\uparrow \omega \bigr) - 1 \omega (\delta ). Этим доказано, что \widetilde \omega (t) \sim \omega (t). Докажем, что \widetilde \omega (t) возрастает. Пусть 0 < \delta 1 < \delta 2, тогда \mathrm{i}\mathrm{n}\mathrm{f} 0<t<\delta 1 \omega 0(t) t \alpha p - \varepsilon \geq \mathrm{i}\mathrm{n}\mathrm{f} 0<t<\delta 2 \omega 0(t) t \alpha p - \varepsilon . В случае \mathrm{i}\mathrm{n}\mathrm{f}0<t<\delta 1 \omega 0(t) t \alpha p - \varepsilon = \mathrm{i}\mathrm{n}\mathrm{f}0<t<\delta 2 \omega 0(t) t \alpha p - \varepsilon имеем \widetilde \omega (\delta 1) = \delta \alpha p - \varepsilon 1 \mathrm{i}\mathrm{n}\mathrm{f} 0<t<\delta 1 \omega 0(t) t \alpha p - \varepsilon = \delta \alpha p - \varepsilon 1 \mathrm{i}\mathrm{n}\mathrm{f} 0<t<\delta 2 \omega 0(t) t \alpha p - \varepsilon \leq \delta \alpha p - \varepsilon 2 \mathrm{i}\mathrm{n}\mathrm{f} 0<t<\delta 2 \omega 0(t) t \alpha p - \varepsilon \leq \widetilde \omega (\delta 2), откуда \widetilde \omega (\delta 1) \leq \widetilde \omega (\delta 2). Если \mathrm{i}\mathrm{n}\mathrm{f}0<t<\delta 1 \omega 0(t) t \alpha p - \varepsilon > \mathrm{i}\mathrm{n}\mathrm{f}0<t<\delta 2 \omega 0(t) t \alpha p - \varepsilon , то \mathrm{i}\mathrm{n}\mathrm{f} 0<t<\delta 2 \omega 0(t) t \alpha p - \varepsilon = \mathrm{m}\mathrm{i}\mathrm{n} \biggl\{ \mathrm{i}\mathrm{n}\mathrm{f} 0<t<\delta 1 \omega 0(t) t \alpha p - \varepsilon , \mathrm{i}\mathrm{n}\mathrm{f} \delta 1<t<\delta 2 \omega 0(t) t \alpha p - \varepsilon \biggr\} = \mathrm{i}\mathrm{n}\mathrm{f} \delta 1<t<\delta 2 \omega 0(t) t \alpha p - \varepsilon . ISSN 1027-3190. Укр. мат. журн., 2020, т. 72, № 1 ОБ ОДНОМ КЛАССЕ СУБАДДИТИВНЫХ ОПЕРАТОРОВ С ОБОБЩЕННЫМ СДВИГОМ 11 Поскольку \widetilde \omega (\delta 2) = \delta \alpha p - \varepsilon 2 \mathrm{i}\mathrm{n}\mathrm{f} 0<t<\delta 2 \omega 0(t) t \alpha p - \varepsilon = \delta \alpha p - \varepsilon 2 \mathrm{i}\mathrm{n}\mathrm{f} \delta 1<t<\delta 2 \omega 0(t) t \alpha p - \varepsilon \geq \delta \alpha p - \varepsilon 2 \mathrm{i}\mathrm{n}\mathrm{f} \delta 1<t<\delta 2 1 t \alpha p - \varepsilon \omega 0(\delta 1) \geq \geq \delta \alpha p - \varepsilon 2 1 \delta \alpha p - \varepsilon 2 \omega 0(\delta 1) = \omega 0(\delta 1) \geq \widetilde \omega (\delta 1), то получаем \widetilde \omega (\delta 2) \geq \widetilde \omega (\delta 1). Таким образом, доказано, что \widetilde \omega (\delta ) возрастает. Введем B-максимальную функцию (см. [9]) (M\nu f)(x) = \mathrm{s}\mathrm{u}\mathrm{p} r>0 1 \mu \bigl( B\nu (0, r) \bigr) \int B\nu (0,r) T y \bigl( | f(x)| \bigr) d\mu (y), B\nu (0, r) = \bigl\{ y \in (Rm)\nu : | y| < r \bigr\} , \mu \bigl( B\nu (0, r) \bigr) = \int B\nu (0,r) d\mu (y). Очевидно, что почти для всех x \in R+ m+k,k T y \bigl( | f(x)| \bigr) \leq (M\nu f)(x) (M) и, кроме того, \left( \int R+ m+k,k \Bigl( T y \bigl( | f(x)| \bigr) \Bigr) p d\mu (y) \right) 1 p \leq \| f\| p,\nu . В дальнейшем неоднократно будем использовать следующие свойства оператора T y : 1) T y1 = 1; 2) T y(Cf) = CT y(f), C \in \BbbR ; 3) если | f | \leq | g| , то T y \bigl( | f | \bigr) \leq T y \bigl( | g| \bigr) ; 4) \bigl( | T (f)| \bigr) p \leq T \bigl( | f | \bigr) p . Перейдем к доказательству основной теоремы. Пусть p \geq 1, f \in Lp,v \bigl( R+ m+k,k \bigr) , A \in K\gamma \bigl( p, \widetilde \Omega p,\alpha \bigr) , \alpha = m + k + \bigm| \bigm| \gamma k,n\bigm| \bigm| и r > 0. Тогда из лемм 1 и 2 следует существование N -функции \Phi , удовлетворяющей неравенствам (3). Для почти всех x \in R+ m+k,k выполняется неравенство\bigm| \bigm| A(f)(x)\bigm| \bigm| \leq C \bigl( i1(x, r) + i2(x, r) \bigr) , где i1(x, r) = \int \{ y\in R+ m+k,k : | y| <r\} T y \bigl( | f(x)| \bigr) \omega \bigl( | y| \bigr) | y| m+k+| \gamma k,n| d\mu (y), i2(x, r) = \int \{ y\in R+ m+k,k : | y| \geq r\} T y \bigl( | f(x)| \bigr) \omega \bigl( | y| \bigr) | y| m+k+| \gamma k,n| d\mu (y). ISSN 1027-3190. Укр. мат. журн., 2020, т. 72, № 1 12 С. К. АБДУЛЛАЕВ, Э. А. МАММАДОВ Учитывая неравенство \omega \bigl( | y| \bigr) | y| m+k+ \bigm| \bigm| \gamma k,n\bigm| \bigm| d\mu (y) \leq \omega \bigl( | y| \bigr) | y| m+k dy и простейшие свойства 1 – 4 оператора сдвига T y, а затем переходя к сферическим координатам, получаем i1(x, r) \leq c \int \{ y\in R+ m+k,k : | y| <r\} (M\upsilon f)(x) \omega \bigl( | y| \bigr) | y| m+k+| \gamma k,n| d\mu (y) \leq \leq c(M\upsilon f)(x) \int \{ y\in R+ m+k,k : | y| <r\} \omega \bigl( | y| \bigr) | y| m+k dy \leq c(M\upsilon f)(x) r\int 0 \omega (t) t dt. Таким образом, i1(x, r) \leq c(M\nu f)(x) r\int 0 \omega (t) t dt. (8) Пусть p > 1. Применяя обобщенное неравенство Гельдера, находим i2(x, r) = \int \{ y\in R+ m+k,k : | y| \geq r\} T y \bigl( | f(x)| \bigr) \omega \bigl( | y| \bigr) | y| m+k+ \bigm| \bigm| \gamma k,n\bigm| \bigm| d\mu (y) \leq \leq \left( \int \{ y\in R+ m+k,k : | y| \geq r\} (T y(| f(x)| ))pd\mu (y) \right) 1 p \times \times \left( \int \{ y\in R+ m+k,k : | y| \geq r\} \left( \omega (y) | y| m+k+ \bigm| \bigm| \gamma k,n\bigm| \bigm| \right) p\prime d\mu (y) \right) 1 p\prime = \| f\| p,\nu A, (9) где A = \left( \int \{ y\in R+ m+k,k : | y| \geq r\} \Biggl( \omega (y) | y| m+k+| \gamma k,n| \Biggr) p\prime d\mu (y) \right) 1 p\prime . Полагая rj = 2jr, j = 0, 1, 2, . . . , и учитывая, что \omega \in \widetilde \Omega p,(m+k+| \gamma k,n| ), имеем A = \left( \infty \sum j=0 \int \{ y\in R+ m+k,k : rj\leq | y| \leq 2rj\} \Biggl( \omega \bigl( | y| \bigr) | y| m+k+| \gamma k,n| \Biggr) p\prime d\mu (y) \right) 1 p\prime \leq \leq c\downarrow \omega \infty \sum i=0 \left( \omega (rj) r m+k+| \gamma k,n| j \right) \mu 1 p\prime \bigl( B\nu (0, 2rj) \bigr) \leq c\downarrow \omega C \infty \sum i=0 \left( \omega (rj) r m+k+| \gamma k,n| j \right) rm+k+| \gamma k,n| p\prime j = ISSN 1027-3190. Укр. мат. журн., 2020, т. 72, № 1 ОБ ОДНОМ КЛАССЕ СУБАДДИТИВНЫХ ОПЕРАТОРОВ С ОБОБЩЕННЫМ СДВИГОМ 13 = c\downarrow \omega C \infty \sum j=0 \omega (rj) r m+k+| \gamma k,n| p j \leq c\uparrow \omega c \downarrow \omega C \infty \sum j=0 2rj\int rj \omega (t) t m+k+| \gamma k,n| p dt t = = c\uparrow \omega c \downarrow \omega C \infty \int r \omega (t) t m+k+| \gamma k,n| p dt t = c\uparrow \omega c \downarrow \omega C +\infty \int r \omega (t) t m+k+| \gamma k,n| p - \varepsilon dt t1+\varepsilon \leq \leq c\uparrow \omega c \downarrow \omega C \omega (r) r m+k+| \gamma k,n| p \leq c\uparrow \omega c \downarrow \omega C 1 r m+k+| \gamma k,n| p r\int 0 \omega (t) t dt. (10) Учитывая (10), из (9) получаем \bigm| \bigm| i2(x, r)\bigm| \bigm| \leq C2,p\| f\| p,\nu 1 r m+k+| \gamma k,n| p r\int 0 \omega (t) t dt. (11) Пусть p = 1, тогда i2(x, r) = \int \{ y\in R+ m+k,k : | y| \geq r\} T y(| f(x)| ) \omega \bigl( | y| \bigr) | y| m+k+| \gamma k,n| d\mu (y) = = \infty \sum i=0 \int \{ y\in R+ m+k,k : rj\leq | y| \leq 2rj\} T y(| f(x)| ) \omega \bigl( | y| \bigr) | y| m+k+| \gamma k,n| d\mu (y) \leq \leq C \infty \sum j=0 \int \{ y\in R+ m+k,k : rj\leq | y| \leq 2rj\} T y \bigl( | f(x)| \bigr) d\mu (y) \omega (rj) r m+k+| \gamma k,n| j \leq \leq C \infty \sum j=0 \omega (rj) r m+k+| \gamma k,n| j \int R+ m+k,k T y(| f(x)| )d\mu (y) \leq C\| f\| L1,\gamma \infty \sum j=0 \omega (rj) r m+k+| \gamma k,n| j \leq \leq C\| f\| L1,\gamma 1 rm+k+| \gamma k,n| r\int 0 \omega (t) t dt. Итак, неравенство (11) выполняется и в случае p = 1. Объединяя оценки \bigm| \bigm| i1(x, r)\bigm| \bigm| и \bigm| \bigm| i2(x, r)\bigm| \bigm| , убеждаемся, что для почти всех x \in R+ m+k,k и r > 0, p \geq 1 имеет место неравенство\bigm| \bigm| (I\omega Bf)(x)\bigm| \bigm| \leq C \bigl( | i1(x, r)| + \bigm| \bigm| i2(x, r)\bigm| \bigm| \bigr) \leq \leq C \Biggl( (M\nu f)(x) + \| f\| p,\nu 1 r m+k+2| \nu | p \Biggr) r\int 0 \omega (t) t dt. (12) Теперь докажем пункт а) теоремы. ISSN 1027-3190. Укр. мат. журн., 2020, т. 72, № 1 14 С. К. АБДУЛЛАЕВ, Э. А. МАММАДОВ Как известно [8], при p > 1 \bigm\| \bigm\| (M\nu f)(x) \bigm\| \bigm\| p,\nu \leq Cp\| f\| p,\nu . Выберем r = \sigma - p m+k+| \gamma k,n| и \sigma = (M\nu f)(x)/ \bigl( Cp\| f\| p,\nu \bigr) . Тогда (M\nu f)(x) + \| f\| p,\nu r - m+k+| \gamma k,n| p = \biggl( 1 + 1 Cp \biggr) (M\nu f)(x), кроме того, в силу условия (3) r\int 0 \omega (t) t dt \leq cr m+k+| \gamma k,n| p \Phi - 1 \Bigl( r - (m+k+| \gamma k,n| ) \Bigr) = = c \Bigl[ \sigma p m+k+| \gamma k,n| \Bigr] m+k+| \gamma k,n| p \Phi - 1 \Bigl( \sigma p m+k+| \gamma k,n| ( - m+k+| \gamma k,n| ) \Bigr) = C 1 \sigma \Phi - 1(\sigma p). С учетом изложенного из (12) получаем \bigm| \bigm| (I\omega Bf)\bigm| \bigm| \leq c \bigl( 1 + C - 1 p \bigr) (M\gamma f)(x) \Phi - 1(Gp) G = = CCp(1 + C - 1 p )\| f\| p,\gamma \Phi - 1 \biggl[ \biggl( (M\nu f)(x) Cp\| f\| p,\gamma \biggr) p\biggr] . Наконец, полагая \widetilde c = CCp(1 + C - 1 p ), отсюда имеем (I\omega Bf)(x)\widetilde c\| f\| p,\nu \leq \Phi - 1 \biggl[ \biggl( (M\nu f)(x) Cp\| f\| p,\gamma \biggr) p\biggr] или же \Phi \biggl( (I\omega Bf) (x)\widetilde c\| f\| p,\nu \biggr) \leq \biggl( (M\nu f)(x) Cp\| f\| p,\gamma \biggr) p . Тогда \int R+ m+k,k \Phi \biggl( (I\omega Bf)(x)\widetilde c\| f\| p,\nu \biggr) d\mu (x) \leq \int R+ m+k,k \biggl( (M\nu f)(x) Cp\| f\| p,\gamma \biggr) p d\mu (x) \leq \leq \biggl( 1 Cp\| f\| p,\gamma \biggr) p \int R+ m+k,k \bigl( (M\nu f)(x) \bigr) p d\mu (x) \leq \biggl( 1 Cp\| f\| p,\gamma \biggr) p \bigl( Cp\| f\| p,\gamma \bigr) p = 1, т. е. \int R+ m+k,k \Phi \biggl( (I\omega Bf)(x)\widetilde c\| f\| p,\nu \biggr) d\mu (x) \leq 1. Отсюда с учетом нормы \bigm\| \bigm\| (I\omega Bf)(x)\bigm\| \bigm\| L\Phi \nu \leq \widetilde c \| f\| p,\nu . Пункт а) теоремы доказан. Теперь докажем пункт b). Очевидно,\bigm| \bigm| \{ x : | I\omega f(x) \bigm| \bigm| > 2\beta \} \bigm| \bigm| \nu \leq \bigm| \bigm| \{ x : i1(x, r) > \beta \} \bigm| \bigm| \nu + \bigm| \bigm| \{ x : i2(x, r) > \beta \} \bigm| \bigm| \nu . ISSN 1027-3190. Укр. мат. журн., 2020, т. 72, № 1 ОБ ОДНОМ КЛАССЕ СУБАДДИТИВНЫХ ОПЕРАТОРОВ С ОБОБЩЕННЫМ СДВИГОМ 15 В силу (8) A = \bigm| \bigm| \{ x : i1(x, r) > \beta \} \bigm| \bigm| \nu \leq \bigm| \bigm| \bigm| \bigm| \bigm| \bigm| \left\{ x : (M\nu f)(x) \geq \beta c1/ r\int 0 \omega (t) t dt \right\} \bigm| \bigm| \bigm| \bigm| \bigm| \bigm| . Известно [7], что \bigm| \bigm| \{ x : (M\nu f)(x) \geq \alpha \} \bigm| \bigm| \nu \leq c0 1 \alpha \| f\| L1,\nu . Полагая в последнем неравенстве \alpha = \beta c1 \Bigg/ r\int 0 \omega (t) t dt, получаем A \leq C0C1 \left( r\int 0 \omega (t) t dt \right) 1 \beta \| f\| L1,\nu . Теперь выберем r. Пусть C3 = \mathrm{m}\mathrm{a}\mathrm{x} \{ C0C1, C2,1\} и C3r - m+k+2| \nu | r\int 0 \omega (t) t dt\| f\| L1,\nu = \beta . Тогда в силу (11) \bigm| \bigm| i2(x, r)\bigm| \bigm| \leq \beta , следовательно, \bigm| \bigm| \{ x : i2(x, r) > \beta \} \bigm| \bigm| = 0. Если положить K = \bigm| \bigm| \{ x : I\omega f(x) > 2\beta \} \bigm| \bigm| \nu , то получим K \leq C3\beta - 1 \left( r\int 0 \omega (t) t dt \right) \| f\| L1,\nu . Теперь покажем, что функция F (r) = r - (m+k+| \gamma k,n| ) r\int 0 \omega (t) t dt убывает в (0,\infty ). Действительно, F \prime (r) = - \bigl( m+ k + | \gamma k,n| \bigr) r - (m+k+| \gamma k,n| ) - 1 r\int 0 \omega (t) t dt+ r - (m+k+| \gamma k,n| )\omega (r) r = = r - (m+k+| \gamma k,n| +1) \left( \omega (r) - \bigl( m+ k + | \gamma k,n| \bigr) r\int 0 \omega (t) t dt \right) . Пусть \varepsilon > 0 такое, что \omega (t) tm+k+| \gamma k,n| - \varepsilon убывает, тогда имеем ISSN 1027-3190. Укр. мат. журн., 2020, т. 72, № 1 16 С. К. АБДУЛЛАЕВ, Э. А. МАММАДОВ \bigl( n+ k + | \gamma k,n| \bigr) r\int 0 \omega (t) t dt = = \bigl( n+ k + | \gamma k,n| \bigr) r\int 0 \omega (t) tm+k+| \gamma k,n| - \varepsilon tm+k+| \gamma k,n| - \varepsilon t dt \geq \geq \bigl( m+ k + | \gamma k,n| \bigr) \omega (r) rm+k+| \gamma k,n| - \varepsilon rm+k+| \gamma k,n| - \varepsilon 1 m+ k + | \gamma k,n| - \varepsilon \geq \omega (r). Таким образом, получаем, что F \prime (r) < 0, откуда и следует убывание F (r). Итак, для каждого a уравнение F (r) = c0 \beta \| f\| L1,\nu \equiv a имеет единственное решение r = F - 1(a). Следо- вательно, K \leq \left( r\int 0 \omega (t) t dt \right) \| f\| L1,\nu C3 \beta = = rm+k+| \gamma k,n| \left( 1 rm+k+| \gamma k,n| r\int 0 \omega (t) t dt \right) \| f\| L1,\nu C3 \beta = rm+k+| \gamma k,n| . Обозначим 1 rm+k+| \gamma k,n| r\int 0 \omega (t) t dt = \beta \| f\| L1,\nu C3 = a, тогда \Phi - 1 \biggl( 1 rm+k+| \gamma k,n| \biggr) = c3F (r) = c3a и rm+k+| \gamma k,n| = \bigl[ \Phi (c3a) \bigr] - 1 . Теорема доказана. Приведем пример, свидетельствующий о точности основной теоремы. Возьмeм функцию \omega 0(r) = \left\{ k1 \biggl( \mathrm{l}\mathrm{o}\mathrm{g} 1 r \biggr) - \beta 1 , 0 < r < r1, 1, r1 \leq r \leq r2, k2r s(\mathrm{l}\mathrm{o}\mathrm{g} r)\beta 2 , r2 < r, где s \in (0, 1) и \beta i > 1, k1 = \biggl( \mathrm{l}\mathrm{o}\mathrm{g} 1 r1 \biggr) \beta 1 , k2 = \bigl( rs2(\mathrm{l}\mathrm{o}\mathrm{g} r2) \beta 2 \bigr) - 1 . Величины r1 и r2 выбираем так, чтобы \omega 0 возрастала, а \omega 0(r)r \alpha /p \bigl( \alpha = m + k + | \gamma k,m| \bigr) убывала. Тогда в силу леммы 1 функция h(r) = r\int 0 \omega (t)t - 1dt, r > 0, возрастает, дифференцируема, а h(r)r - \alpha 1 убывает. ISSN 1027-3190. Укр. мат. журн., 2020, т. 72, № 1 ОБ ОДНОМ КЛАССЕ СУБАДДИТИВНЫХ ОПЕРАТОРОВ С ОБОБЩЕННЫМ СДВИГОМ 17 Легко проверить, что h(r) = C \biggl( \mathrm{l}\mathrm{o}\mathrm{g} 1 r \biggr) - \beta 1+1 , 0 < r \leq r1. Пусть 0 < \delta < p и x \in R+ m+k,k. Положим f0(x) = \left\{ | x| \alpha /p \biggl( \mathrm{l}\mathrm{o}\mathrm{g} 1 | x| \biggr) \delta /p , | x| < r1, 0, | x| \geq r1. Тогда f0 принадлежит Lp,\gamma \bigl( R+ m+k,k \bigr) . В силу леммы 1 существуют N -функции \Phi , \Phi 1 такие, что C - 1\Phi - 1 \biggl( 1 ra \biggr) \leq 1 r a p r\int 0 \omega 0(t) t dt \leq C\Phi - 1 \biggl( 1 ra \biggr) , r > 0, C - 1 1 \Phi - 1 1 \biggl( 1 ra \biggr) \leq \omega 0(r) r a p \leq C1\Phi - 1 1 \biggl( 1 ra \biggr) , r > 0. Тогда в силу основной теоремы I\omega 0 B (f0) принадлежит L\Phi \bigl( R+ m+k,k \bigr) . Теперь докажем, что I\omega 0 B (f0) не принадлежит L\Phi 1 \bigl( R+ m+k,k \bigr) . Отметим, что если x, y \in R+ m+k,k, | x| \leq r1/2 и | y| \leq | x| /2, то имеем 1 2 | x| \leq | x - y| \leq 2| x| и \biggl( 1 2 | x| \biggr) 2 \leq | x - y| 2+ \leq 2| x| 2, (xm+i, ym+i) 2 \alpha i = x2m+i - 2xm+iym+i \mathrm{c}\mathrm{o}\mathrm{s}\alpha i + y2m+i = = (xm+i - ym+i) 2 + 2xm+iym+i(1 - \mathrm{c}\mathrm{o}\mathrm{s}\alpha i). Если учесть, что xm+i \geq 0, ym+i \geq 0 и ym+i \leq | y| \leq | x| /2, то 0 \leq xm+iym+i \leq | x| 2/2. Учитывая изложенное, получаем\bigm| \bigm| (x\prime - y\prime , (xm+1, ym+1)\alpha 1 , . . . , (xm+k, ym+k)\alpha k ) \bigm| \bigm| 2 = = (x\prime - y\prime )2 + k\sum i=1 (xm+i, ym+i) 2 \alpha i = = \bigl( x\prime - y\prime \bigr) 2 + k\sum i=1 \bigl[ (xm+i - ym+i) 2 + 2xm+iym+i(1 - \mathrm{c}\mathrm{o}\mathrm{s}\alpha i) \bigr] = = | x - y| 2 + k\sum i=1 \bigl[ 2xm+iym+i(1 - \mathrm{c}\mathrm{o}\mathrm{s}\alpha i) \bigr] \sim | x| 2. ISSN 1027-3190. Укр. мат. журн., 2020, т. 72, № 1 18 С. К. АБДУЛЛАЕВ, Э. А. МАММАДОВ Тогда TS \bigl( f0(x) \bigr) = cv \pi \int 0 . . . \pi \int 0 f0 \bigl( x\prime - y\prime , (xm+1, ym+1)\alpha 1 , . . . , (xm+k, ym+k)\alpha k \bigr) \times \times \mathrm{s}\mathrm{i}\mathrm{n}vm+1 - 1 \alpha 1 . . . \mathrm{s}\mathrm{i}\mathrm{n} vm+k - 1 \alpha kd\alpha 1 . . . d\alpha k \sim \sim cvf0(x) \pi \int 0 . . . \pi \int 0 \mathrm{s}\mathrm{i}\mathrm{n}vm+1 - 1 \alpha 1 . . . \mathrm{s}\mathrm{i}\mathrm{n} vm+k - 1 \alpha kd\alpha 1 . . . d\alpha k \sim f0(x). Наконец, имеем I\omega 0 B (f0)(x) \geq \int | y| \leq | x| /2 T yf(x) \omega 0 \bigl( | y| \bigr) | y| m+k+| \gamma | d\mu (y) \geq cf0(x) | x| /2\int 0 \omega 0 \bigl( | y| \bigr) | y| m+k+| \gamma | d\mu (y) = = cf0(x) | x| /2\int 0 \omega 0 \bigl( | y| \bigr) | y| m+k+| \gamma | y \gamma 1 m+1 . . . y \gamma k m+kdy1 . . . dym+k. Теперь, переходя к полярным координатам с центром в точке x, получаем I\omega 0 B (f0)(x) \geq cf0(x) | x| /2\int 0 \omega 0 \bigl( | y| \bigr) | y| m+k+| \gamma | y \gamma 1 m+1 . . . y \gamma k m+kdy1 . . . dym+k = = cf0(x) | x| /2\int 0 k1 \bigl( \mathrm{l}\mathrm{o}\mathrm{g} 1/r \bigr) - \alpha rm+k+| \gamma | rm+k - 1r| \gamma | dr = = cf0(x) | x| /2\int 0 \bigl( \mathrm{l}\mathrm{o}\mathrm{g} 1/r \bigr) - \alpha r dr \geq cf0(x) \bigl( \mathrm{l}\mathrm{o}\mathrm{g} 1/| x| \bigr) - \alpha +1 = = c| x| \alpha /p \biggl( \mathrm{l}\mathrm{o}\mathrm{g} 1 | x| \biggr) \delta /p \bigl( \mathrm{l}\mathrm{o}\mathrm{g} 1/| x| \bigr) - \alpha +1 = c \omega 0 \bigl( | x| \bigr) | x| m+k+| \gamma | p . В последнем переходе учтено, что 0 < \delta < p и 1 | x| > 1 r1 . Таким образом, если | x| \leq r1/2, то I\omega 0 B (f0)(x) \geq C\Phi - 1 1 \biggl( 1 | x| m+k+| \gamma | \biggr) . Тогда для любого \lambda > 0 найдется \lambda \prime > 0 такое, что \Phi \biggl( I\omega 0 B (f0)(x) \lambda \biggr) \geq 1 \lambda \prime 1 | x| m+k+| \gamma | , | x| \leq r1/2, и поэтому I\omega 0 B (f0) не принадлежит L\Phi 1(R+ m+k). ISSN 1027-3190. Укр. мат. журн., 2020, т. 72, № 1 ОБ ОДНОМ КЛАССЕ СУБАДДИТИВНЫХ ОПЕРАТОРОВ С ОБОБЩЕННЫМ СДВИГОМ 19 Литература 1. И. А. Киприянов, Сингулярные эллиптические краевые задачи, Наука, Москва (1997). 2. И. А. Киприянов, Л. А. Иванов, Получение фундаментальных решений для однородных уравнений с особен- ностями по нескольким переменным, Тр. сем. С. Л. Соболева, № 1, 55 – 77 (1983). 3. Б. М. Левитан, Разложение по функциям Бесселя в ряды и интегралы Фурье, Успехи мат. наук, 6, № 2, 102 – 143 (1951). 4. И. А. Киприянов, М. И. Ключанцев, Оценки поверхностного потенциала, порожденного оператором обоб- щенного сдвига, Докл. АН СССР, 188, № 5, 997 – 1000 (1969). 5. С. Л. Соболев, Об одной теореме функционального анализа, Мат. сб., 4, № 3, 471 – 497 (1938). 6. А. Д. Гаджиев, И. А. Алиев, О классах операторов типа потенциала, порожденного обобщенным сдвигом, Докл. расш. зас. сем. Ин-та прикл. математики им. И. Н. Векуа, 5, № 2, 30 – 32 (1990). 7. В. С. Гулиев, Теорема Соболева для B -потенциалов Рисса, Докл. РАН, 358, № 4, 450 – 451 (1998). 8. В. С. Гулиев, Теорема Соболева для анизотропного потенциала Рисса – Бесселя в пространствах Морри – Бесселя, Докл. РАН, 367, № 2, 155 – 156 (1999). 9. V. S. Guliyev, N. N. Garakhanova, Y. Zeren, Pointwise and integral estimates for B -Riesz potentials in terms of B -maximal and B -fractional maximal functions, Siberian Math. J., 49, № 6, 1008 – 1022 (2008). 10. V. S. Guliev, Some properties of the anisotropic Riesz – Bessel potential, Anal. Math., 26, № 2, 99 – 118 (2000). 11. С. К. Абдуллаев, З. А. Дамирова, Науч. и пед. изв. ун-та „Одлар Юрду”, Сер. физ., техн., мат. и естеств. наук., № 13 (2005). 12. С. К. Абдуллаев, Б. К. Агарзаев, Неравенство Харди – Литтльвуда – Соболева для обобщенных потенциалов Рисса, Мат. науч. конф. посвящ. 50-летию каф. вычислит. математики Бакин. гос. ун-та (Баку, 15 – 16 ноября 2012), 85 – 90 (2012). 13. E. Nakai, H. Sumitomo, On generalized Riesz potentials and spaces of some smooth functions, Sci. Math. Jpn., 54, № 3, 463 – 472 (2001). 14. М. А. Красносельский, Я. Б. Рутицкий, Выпуклые функции и пространства Орлича, Физматгиз, Москва (1958). Получено 04.03.16 ISSN 1027-3190. Укр. мат. журн., 2020, т. 72, № 1
id umjimathkievua-article-209
institution Ukrains’kyi Matematychnyi Zhurnal
keywords_txt_mv keywords
language rus
last_indexed 2026-03-24T02:02:12Z
publishDate 2020
publisher Institute of Mathematics, NAS of Ukraine
record_format ojs
resource_txt_mv umjimathkievua/6a/46b2fb271c24685720dbd8738436e66a.pdf
spelling umjimathkievua-article-2092020-02-06T12:00:09Z On a class of sublinear operators with a generalized shift Об одном классе субаддитивных операторов с обобщенным сдвигом Про один клас субадитивних операторів з узагальненим зсувом Abdullayev, S. K. Mammadov, E. A. Абдуллаев, С. К. Маммадов, Э. А. Абдуллаєв, С. К. Маммадов, Е. А. нерiвностей типу нерiвностей Гардi – Лiттлвуда – Соболєва Hardy – Littlewood – Sobolev inequalities We establish strong and weak Hardy – Littlewood – Sobolev inequalities for the subadditive operators majorized by operators from a certain class of integral convolutions of the Riesz-potential type with almost monotone kernels generated both by operators of ordinary shift and by operators of generalized shift associated with the differential Laplace – Bessel operator. Дослiджується задача встановлення сильних i слабких нерiвностей типу нерiвностей Гардi – Лiттлвуда – Соболєва для субадитивних операторiв, що мажоруються операторами з певного класу iнтегральних згорток типу потенцiалiв Рiсса, з майже монотонними ядрами, породженими операторами як звичайного, так i узагальненого зсуву, асоцiйованого з диференцiальним оператором Лапласа – Бесселя. Дослiджується задача встановлення сильних i слабких нерiвностей типу нерiвностей Гардi – Лiттлвуда – Соболєва для субадитивних операторiв, що мажоруються операторами з певного класу iнтегральних згорток типу потенцiалiв Рiсса, з майже монотонними ядрами, породженими операторами як звичайного, так i узагальненого зсуву, асоцiйованого з диференцiальним оператором Лапласа – Бесселя. Institute of Mathematics, NAS of Ukraine 2020-01-15 Article Article application/pdf https://umj.imath.kiev.ua/index.php/umj/article/view/209 Ukrains’kyi Matematychnyi Zhurnal; Vol. 72 No. 1 (2020); 3-19 Український математичний журнал; Том 72 № 1 (2020); 3-19 1027-3190 rus https://umj.imath.kiev.ua/index.php/umj/article/view/209/1543
spellingShingle Abdullayev, S. K.
Mammadov, E. A.
Абдуллаев, С. К.
Маммадов, Э. А.
Абдуллаєв, С. К.
Маммадов, Е. А.
On a class of sublinear operators with a generalized shift
title On a class of sublinear operators with a generalized shift
title_alt Об одном классе субаддитивных операторов с обобщенным сдвигом
Про один клас субадитивних операторів з узагальненим зсувом
title_full On a class of sublinear operators with a generalized shift
title_fullStr On a class of sublinear operators with a generalized shift
title_full_unstemmed On a class of sublinear operators with a generalized shift
title_short On a class of sublinear operators with a generalized shift
title_sort on a class of sublinear operators with a generalized shift
topic_facet нерiвностей типу нерiвностей Гардi – Лiттлвуда – Соболєва
Hardy – Littlewood – Sobolev inequalities
url https://umj.imath.kiev.ua/index.php/umj/article/view/209
work_keys_str_mv AT abdullayevsk onaclassofsublinearoperatorswithageneralizedshift
AT mammadovea onaclassofsublinearoperatorswithageneralizedshift
AT abdullaevsk onaclassofsublinearoperatorswithageneralizedshift
AT mammadovéa onaclassofsublinearoperatorswithageneralizedshift
AT abdullaêvsk onaclassofsublinearoperatorswithageneralizedshift
AT mammadovea onaclassofsublinearoperatorswithageneralizedshift
AT abdullayevsk obodnomklassesubadditivnyhoperatorovsobobŝennymsdvigom
AT mammadovea obodnomklassesubadditivnyhoperatorovsobobŝennymsdvigom
AT abdullaevsk obodnomklassesubadditivnyhoperatorovsobobŝennymsdvigom
AT mammadovéa obodnomklassesubadditivnyhoperatorovsobobŝennymsdvigom
AT abdullaêvsk obodnomklassesubadditivnyhoperatorovsobobŝennymsdvigom
AT mammadovea obodnomklassesubadditivnyhoperatorovsobobŝennymsdvigom
AT abdullayevsk proodinklassubaditivnihoperatorívzuzagalʹnenimzsuvom
AT mammadovea proodinklassubaditivnihoperatorívzuzagalʹnenimzsuvom
AT abdullaevsk proodinklassubaditivnihoperatorívzuzagalʹnenimzsuvom
AT mammadovéa proodinklassubaditivnihoperatorívzuzagalʹnenimzsuvom
AT abdullaêvsk proodinklassubaditivnihoperatorívzuzagalʹnenimzsuvom
AT mammadovea proodinklassubaditivnihoperatorívzuzagalʹnenimzsuvom